Korku


Ne günleri sayar ne geceleri ararım.
Zaman denen bir çıkmaza saplandım.


Gece ruhumu sımsıkı saran bir kafes…
Duyulmuyor böyle zamanlarda hiçbir ses.


Uyku, bir yılan gibi damarlarımda kıvranır.
Zehrini kanlı göz kapaklarıma bırakır.


Korku; bu gerçek bir duygu…
Çocukluğumun çift başlı yılanı korku!


Bakamam aynalara suretimden korkarım.
Gözlerim bana düşman nasıl bakarım?


Ter, sayıklama ve çığlıklar üçgeni…
Bu karanlık alsa götürse bedenimi…


Selcen ECE

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir